Vismarkt

Je moet er wel vroeg bij zijn, maar in Marigot is het op zaterdag vismarkt en dat is een hele belevenis. We rijden dan ook in alle vroegte er naar toe en -onvoorstelbaar op dit eiland- in een kwartier tijd!

De vissersbootjes zijn blijkbaar allemaal al langs geweest want de vis ligt allang fraai uitgestald in de stalletjes en in de bakken. Hier en daar een visser die zijn waar nog staat of zit schoon te maken, of die zijn vis in dikke moten staat te hakken. Rode poon wordt er stevig schoon geschrapt. Ook hier wordt de vis duur betaald, want de prijzen liegen er niet om. En bakken vol met toch nog wel erg levende rode kreeften!

 

We vragen wel naar de diverse soorten vis, maar krijgen steeds een onverstaanbaar antwoord in het Frans of in hun eigen brabbeltaal terug. Het zijn ook voornamelijk de lokalen die er vis halen. Het ziet er allemaal goed uit, maar wij kopen er toch maar geen vis. Vanavond zijn we, samen met Erik en Dewi, uitgenodigd bij collega Sander voor een barbecue en daar gaat het toch vooral om vlees.

Ik ben wat voorzichtig met foto’s maken, want dat ligt blijkbaar gevoelig (zeker als je niets koopt). En ze zijn toch al niet zo gesteld op al die ‘vreemdelingen’. We maken een kleine woordenwisseling mee omdat iemand (een bekende eilandbewoner…) zijn pijp opsteekt in de nabijheid van een visser, terwijl wij kort tevoren nog een plezierig gesprek met de vissersman hadden.

We mogen – op verzoek- wel een foto maken van zijn zittende en vis schoonmakende vader, als we maar geen flits gebruiken. Dat verspreidt immers alleen maar radioactieve stralingen…..

Bij de stalletjes verderop ligt het groente en fruit. De verkoopster wil alleen op de foto als we bij haar wat kopen. Nou vooruit maar: de ananas ziet er goed uit. Alleen de prijs lijkt ons niet te kloppen: € 8 ! Maar dat is de prijs en anders geen foto! Het werd dus een dure foto!

We sluiten ons bezoek af met een kop koffie en lekkere stuk appeltaart bij de ‘French bakery” in gezelschap van Fred en Desiré, die beiden ook de moeite hebben genomen om voor dit spektakel vroeg op te staan.

 

Even later zijn we (al)weer op weg naar Pic Paradis, één van de mooiste uitkijkpunten van het eiland in het franse gedeelte.

 

Forten en navigatie…..

De baaien van Philipsburg en die van Marigot op het franse gedeelte moesten natuurlijk in vroegere tijden zwaar beschermd worden tegen indringers.

Op de hoogste gelegen en meest strategische rotsen staan dus forten: Fort Amsterdam (1631), Fort Willem en Fort Louis, een ‘must’ om ze te bezoeken, althans volgens ons gidsje. Aan het bewaren van erfgoed doen ze hier blijkbaar niet veel, want de twee die wij bezoeken zien er maar verwaarloosd uit. Als uitzichtpunt zijn het echter prima plekken.

Fort Amsterdam: met kanon.

Over de eerste kolonisten, het belang van de zoutmeren en het ontstaan van dit fort is op het internet een zeer interessante site te vinden: St. Maarten Private Eye

Op uiterste hoek van het fort staat een kapot vast bakenlicht voor navigatie op zee. De Imray zeekaart van St. Maarten vermeldt hiervan: “Flashing (2) 10 sec 15M”.

Nou, van hieruit flikkert er niets meer, want het licht is onherstelbaar beschadigd!!

We zullen Imray hiervan maar in kennis stellen. En over navigatie gesproken: hier in dit gedeelte van de Caribische zee ligt een groene ton: aan bakboord!! Wel even wennen als je een haven invaart!

 

 

Fort Louis in Marigot, met meerdere kanonnen en zoals Frankrijk betaamd: met vlag in top!

 

En het panorama vanuit het fort? Het zwarte schip rechts voor anker in de baai is van Heineken, thuishaven: Rotterdam!

 

 

 

 

Capoeira

In Philipsburg zijn we het eindelijk tegengekomen: een groep jongens en meisjes die de kunst van de sport “Capoeira” (uit te spreken als ka-poe-wi-ra) beoefenen. We hadden er van Dewi en Erik al wat over gehoord, want het is bij de lokale (school)jeugd erg populair.

Het is een soort sport, dansuiting of straattheater, steeds met twee jongeren die in een denkbeeeldige cirkel op speciale muziek elkaar met sierlijke vechtbewegingen benaderen en deze meteveneens sierlijke bewegingen – in slow motion- ontwijken. Ze raken elkaar nooit.

Oorspronkelijk komt dit uit de tijd van de slavernij, waarbij het voor de slaven een manier was om uiting te geven aan emotie en saamhorigheid. Het is in Brazilië al een nationale en zeer populaire sport, maar in St. Maarten blijkbaar ook. Volgens Erik is er ook een levenswijze aan verbonden, waarop de jongelui, via hun instructeur, kunnen worden aangesproken.

Philipsburg

De hoofdstad van het nederlands gedeelte is Philipsburg. Bij ons zou je het bijna een groot lintdorp hebben genoemd, zo zit het vastgeklemd tussen de grote baai ervoor (Great Bay dus) en het zoutmeer (Great Salt Pond) erachter.

In de achttiende eeuw opgericht door John Philips, destijds kapitein bij de nederlandse marine. In ons gidsje stond zijn graftombe als te bezoeken bezienswaardigheid. Dus wij op pad, maar op de opgegeven plek waren alleen maar steile berghellingen.

Philipsburg bezit echter een klein, maar leuk museum en de conservatrice wist ons de juiste plek te wijzen. Wij opnieuw op pad en, na toch nog een heel gezoek, tombe gevonden!

Ach, dat zoeken was wel leuk, maar de tombe zelf een stuk minder! Het lag in een zwaar verwaarloosd veld. Interessant is dan wel weer het feit dat alle overledenen boven de grond worden bij gezet in smalle betonnen bunkers waarbij de voorkant is dichtgemetseld. Verse bloemen op een graf is bij deze warmte natuurlijk onzin en dus zie je op elke begraafplaats op de eilanden waar we geweest zijn veel overblijfselen van kunstbloemen/-bloemstukken, verspreid door de wind/orkaan? over het hele veld.

Het museum is trouwens de moeite waard. Heel kleinschalig, maar leuk van opzet en de toegang is gratis. Daar hebben we meer van StM’s ontstaan geleerd en de indrukwekkende video bekeken van de verwoestende uitwerking van orkaan Luis in 1995 op het eiland, huizen, boten, etc. Over dit soort “Hurricane’s” later nog meer.

Over Philipsburg hebben we onze ervaringen al eerder op de weblog gezet. Het stadje is niet groot, maar erg druk. Je moet er beslist wegblijven als er veel cruise schepen voor de steiger of voor de rede liggen. Dan wordt het stadje door tienduizenden toeristen bevolkt,

is het autoverkeer op het eiland enorm toegenomen en sta je voortdurend in de file (maar dit laatste sta je op dit eiland al gauw).

Toch is het de moeite waard om Philipsburg te bezoeken als de rust weer is teruggekeerd. Het stadje kent twee hoofdstraten, parallel lopend aan de baai en waaraan alle winkels liggen: Frontstreet en Backstreet. Simpel, maar wel duidelijk. De zijstraten hebben allemaal nederlandse -voor ons ludieke- namen.

De moeite waard dus om ze te fotograferen en er een aparte collage van te maken.

Al slenterend door Philipsburg kom je toch een paar interessante foto-objecten tegen herinnerend aan vroegere tijden. Wat te denken van deze fraaie muurschildering:

Afbeeldingen van een tijd waar hier niet graag over geproken wordt. Zelfs in het museum is maar weinig materiaal over de slaventijd tentoongesteld.

We zijn in Frontstreet nog een paar prachtige bronzen beelden als tastbare herinneringen tegengekomen. De immense beelden zijn te koop, maar niemand zal ze hier willen hebben, vermoed ik zo.

Een niet overwegende, maar wel terugkerende pastelkleur van huizen en muren hier is roze. Geen idee waar dit vandaan komt maar het valt ons telkens op.

De laatste foto is van de “Oranje school”, verwijzend naar ons Koningshuis. Want koningsgezind zijn ze hier wel op dit eiland, volgens de conservatrice van het museum die de koningin al een paar keer (ook tijdens haar laatste bezoek) had ontmoet.

Overige impressies:

Bij het politiebureau staan we even stil: hier staan hun motoren buiten: Harley Davidson. Dat is wat Erik hier nog het meeste mist: motorrijden! Je hebt hier over het algemeen Harley’s en Honda’s. Het is echter geen eiland voor motoren: je bent zo rond en bovendien moet je ze aan zware kettingen leggen! Maar die Harley’s zijn wel erg stoer!

 

 

 

 

Alweer een weekje thuis!

We zijn nu al weer een week in huis en het valt nog niet erg mee. We missen de zon, de warmte en het vakantiegevoel!

We hebben het ook KOUD en de CV staat dan ook een graadje hoger dan normaal. Geen wonder als je een warmte van 31 dagen x 30º in je lichaam hebt gekregen en je het nu moet doen met de normale 20º in huis. Terwijl de temperatuur hier voor de tijd van het jaar al heel aangenaam is: 13ºC. Ook de jetlag speelt ons parten. We slapen minder snel in en worden wel heel erg laat wakker. Een luxe probleem voor ons, maar als je nog een werkzaam leven had gehad …..

Maar we hebben het normale leven weer opgepakt en zijn weer in de stemming voor de dagelijkse gang van zaken. Beiden weer aan de slag bij de VVV en Berkelzomp.

Ook zijn we begonnen met nog series foto’s bij de St. Maarten verhalen te plakken. Op StM ontbrak de snelheid van het internet, maar hier gaat het ‘uploaden’ als vanouds. Toch zoek ik nog naar een mogelijkheid om dit nog sneller te laten verlopen via Flickr. Misschien gaat dat toch eens lukken.

De fotos weer doorkijkend, zijn er toch nog een aantal zaken die we nog op deze site kwijt kunnen. Ook onze geweldige trip naar Saba hebben we opnieuw en nu wat uitgebreider in het bericht van 2 februari belicht en van vele foto’s voorzien. Dat verdiende Saba wel! Zie bericht: Uitstapjes: eerst naar Saba

We zetten de verslaggeving dus nog wel een tijdje voort!

Het zit er bijna op…..

Het is de laatste week wel heel snel gegaan. Vandaag stappen we op het KLM toestel, een vertrouwd beeld voor ons van de KL785 die hier met zijn drie vluchten zes keer per week langs het huis dendert.

We hebben die laatste week nog heel wat gedaan, maar zijn niet meer in de gelegenheid geweest om die ervaringen nog op deze weblog te plaatsten. Er zijn zoveel indrukken van dit eiland die je daarop kwijt zou willen, dat je daar wel hele dagen mee kan vullen. En als het internet nou ook nog zou willen meewerken….. Het valt hier echter om de haverklap uit.

Hierbij dan toch nog een paar foto’s van:

• Carnaval parade voor kinderen

• De spectaculaire start van de Boeing 747 van de KLM aan het begin van de startbaan. Het is echter niet ongevaarlijk, want je wordt echt weggeblazen als je jezelf niet aan het hek vasthoudt. Ik stond op het strand erachter en kreeg een hete woestijn zandstorm over me heen. Ik kon nog net me staande houden, anders was ik in zee geblazen met camera en al…..

  

  
  

  

• Wij in Erik’s Chevrolet Tahoe

  

• Ons afscheids etentje met Petra, Fred, Erik en Dewi

  

• Een bezoek aan de school van Erik en Dewi

• Een tocht met een snelle motorboot van een kennis van Erik

 

• En tenslotte Erik en Dewi: ouders, nu wel wegwezen………!!

  

Wedstrijdzeilen

Het is fantastisch dat we het zeilseizoen van 2006 zo kunnen verlengen met zeilen in en rondom de wateren van St. Maarten. Naast het zeilen met de Dufour1800 van Fred Kiel zijn we ook in de gelegenheid geweest om te wedstrijdzeilen in de Lagoon, een groot binnenwater van het eiland.

Praktisch elke zaterdag kan er worden gezeild. De boten, fragiele midzwaard Janneau bootjes van ca. 6,5 m., worden beschikbaar gesteld door de eigenaar van Butget Marine, een hier gevestigde grote watersportzaak. Voor maar $ 30 kan een boot worden afgehuurd en dien je om 14.00 uur present te zijn bij de Yachtclub.

Afgelopen zaterdag was het -voor ons de tweede keer- weer zover. Als bemanning ook dit keer: Erik, Marianne en Hugo. Met een motorbootje worden we op één van de zeilboten afgezet, tuigen de boot op en maken ons gereed richting startlijn.

En met het afroepen en aftellen van 3 minuten begint elke keer een race: het krioelt van de boten rondom de startlijn en de eerste die de lijn op moment nul overschrijdt, heeft de beste kansen voor de overwinning. In de acht races die er op zo’n middag zijn, lukt het ons helaas niet vaak om vooraan te starten, maar zijn we toch niet altijd de laatsten die bij de finish aankomen. Het starten is dus een kunst: het zeilen gaat ons verder wel goed af!

Wedstrijdzeilen is erg leuk en is in deze wateren echt genieten. Uiteindelijk worden we vierde van de zes boten, o.a. veroorzaakt doordat deze stuurman tijdens een race als tweede wist te eindigen!

Zwerfhonden

St. Maarten is rijk aan zwerfhonden. Overal zie je ze lopen: op de weg, in de stadjes, op het strand, op de hellingen. Het valt ons gewoon op en is dus het vermelden waard op onze weblog.

De meesten hebben -gek genoeg- wel een halsband om. Ze steken vaak vlak voor je over, maar zijn steeds weer in staat om auto’s te ontwijken. De meeste zien er echter niet slecht uit.

Op het strand komen ze vaak naar Jack en Dodge toe, maar hebben nooit kwaad in de zin. Ze willen eerder meespelen dan agressief overkomen.

De Animal Welfare doet er veel aan. Vrijwilligers halen ze van de straat, laten ze steriliseren en proberen ze te slijten op het eiland of zoeken een nieuwe baas in Amerika. Dodge is ook zo’n hond. Hij werd broodmager van de straat geplukt en bij Erik ondergebracht voor op- en bijvoeding. Hij is er nog niet zolang, maar hij ziet er weer gezond/glanzend uit en gedraagt zich steeds beter. Jack vindt hem af en toe lastig en geeft dan een corrigerende grauw af. En dat helpt! Jack bestraft hem ook als Dodge weer een gekke bijterige bui krijgt en ons daarmee belaagt. Als je er bang van wordt, ben je verloren, want hij gaat maar door. Totdat Jack inspringt ….. Dat bijterige is overigens meer speelsigheid, maar de tanden zijn wel scherp.

Wat zeiden we vroeger ook weer over dit soort honden: je hebt een hond met karakter! Ja ja, maar niet bij ons……

Er is sprake van dat Dodge spoedig op transport gaat naar Amerika naar een nieuwe baas. Dit alles, maar ook het verblijf hier bij Erik, wordt uit eigen zak betaald door een weldoenster hier op het eiland. Een heel bijzonder initiatief!

En hier is t’ie dan: Dodge -het is werkelijk een snoepje

En hier het vertrouwde beeld van Jack:

Ons logeeradres

In al die tijd dat wij hier zijn hebben we nog geen echte indruk gegeven van ons logeeradres bij Erik en Dewi. Dit is een omissie die we hier toch nog even recht moeten zetten.

Oorspronkelijk bewoonden ze een fraai gelegen huis op de berg in het gebied van St. Peters, vlakbij hun school, het Milton Peters College. We zijn er nog op bezoek geweest, want hun opvolgers daar zijn Peter en Loes van Ooik uit Eibergen (zie ook hun site www.groetjesloes.com), die sinds een half jaar hier in St. Maarten zijn.

Ons logeeradres is van een hele andere orde. Het ligt ingeklemd tussen de startbaan van de Princess Juliana luchthaven en het strand van de Simpson Bay.

Dus kijk je vanuit hun tuinhek rechts dan zie je:

(oren wel even dicht houden)

Kijk je vervolgens links dan zie je hoe dicht ze op het strand zitten en hoe de beide honden Jack en Dodge hier veel vrijheid genieten.

 

Er wordt dan ook door ons praktisch elke dag, ook met de honden, even gezwommen.

En de weg recht tegenover hen ziet er weer als volgt uit (let even op de bestuurders van de aanstormende scooter….), tussen hun auto’s ( 3 stuks inmiddels..) regelrecht hun tuin aan de zijkant in en de porch aan de voorkant (typisch amerikaanse uitdrukking voor een gelijkvloerse, overdekte en brede veranda, afgesloten aan de straatzijde met een halfhoog muurtje, waar je overdag en ’s avonds kan zitten als het binnen te warm is)

Erg gerieflijk allemaal. In de tuin kunnen we de hele dag uit de zon zitten en uitblazen van onze uitstapjes.

Als we binnenkomen via porch en voordeur sta je gelijk in de zit/eetkamer en keuken. Via de kamer bereik je de slaapkamer en doucheruimte. Boven is het zoldergedeelte waar de gasten (wij dus nu) slapen. Het leek ons erg warm daarboven, maar het alleszins meegevallen ook zonder de Air Conditioner, die er wel is. Dekbedden of dik nachthemd heb je hier echt niet nodig (een “slaapmutsje” is echter wel zo lekker……..).

Een prima logeeradres dus voor ons als ouders en leuk gelegen.

 

 

 

 

De volgende dag……

Ik heb er al over geschreven: de dag na de mini-cruise gelijk het water in voor een mini-duikcursus!

Amper uitgerust, maar met goede zin alles ondergaan. Erik toonde me deze week een grafiek van ons duikavontuur, die toch ook op deze weblog thuishoort, lijkt me.