Zwerfhonden

St. Maarten is rijk aan zwerfhonden. Overal zie je ze lopen: op de weg, in de stadjes, op het strand, op de hellingen. Het valt ons gewoon op en is dus het vermelden waard op onze weblog.

De meesten hebben -gek genoeg- wel een halsband om. Ze steken vaak vlak voor je over, maar zijn steeds weer in staat om auto’s te ontwijken. De meeste zien er echter niet slecht uit.

Op het strand komen ze vaak naar Jack en Dodge toe, maar hebben nooit kwaad in de zin. Ze willen eerder meespelen dan agressief overkomen.

De Animal Welfare doet er veel aan. Vrijwilligers halen ze van de straat, laten ze steriliseren en proberen ze te slijten op het eiland of zoeken een nieuwe baas in Amerika. Dodge is ook zo’n hond. Hij werd broodmager van de straat geplukt en bij Erik ondergebracht voor op- en bijvoeding. Hij is er nog niet zolang, maar hij ziet er weer gezond/glanzend uit en gedraagt zich steeds beter. Jack vindt hem af en toe lastig en geeft dan een corrigerende grauw af. En dat helpt! Jack bestraft hem ook als Dodge weer een gekke bijterige bui krijgt en ons daarmee belaagt. Als je er bang van wordt, ben je verloren, want hij gaat maar door. Totdat Jack inspringt ….. Dat bijterige is overigens meer speelsigheid, maar de tanden zijn wel scherp.

Wat zeiden we vroeger ook weer over dit soort honden: je hebt een hond met karakter! Ja ja, maar niet bij ons……

Er is sprake van dat Dodge spoedig op transport gaat naar Amerika naar een nieuwe baas. Dit alles, maar ook het verblijf hier bij Erik, wordt uit eigen zak betaald door een weldoenster hier op het eiland. Een heel bijzonder initiatief!

En hier is t’ie dan: Dodge -het is werkelijk een snoepje

En hier het vertrouwde beeld van Jack:

Ons logeeradres

In al die tijd dat wij hier zijn hebben we nog geen echte indruk gegeven van ons logeeradres bij Erik en Dewi. Dit is een omissie die we hier toch nog even recht moeten zetten.

Oorspronkelijk bewoonden ze een fraai gelegen huis op de berg in het gebied van St. Peters, vlakbij hun school, het Milton Peters College. We zijn er nog op bezoek geweest, want hun opvolgers daar zijn Peter en Loes van Ooik uit Eibergen (zie ook hun site www.groetjesloes.com), die sinds een half jaar hier in St. Maarten zijn.

Ons logeeradres is van een hele andere orde. Het ligt ingeklemd tussen de startbaan van de Princess Juliana luchthaven en het strand van de Simpson Bay.

Dus kijk je vanuit hun tuinhek rechts dan zie je:

(oren wel even dicht houden)

Kijk je vervolgens links dan zie je hoe dicht ze op het strand zitten en hoe de beide honden Jack en Dodge hier veel vrijheid genieten.

 

Er wordt dan ook door ons praktisch elke dag, ook met de honden, even gezwommen.

En de weg recht tegenover hen ziet er weer als volgt uit (let even op de bestuurders van de aanstormende scooter….), tussen hun auto’s ( 3 stuks inmiddels..) regelrecht hun tuin aan de zijkant in en de porch aan de voorkant (typisch amerikaanse uitdrukking voor een gelijkvloerse, overdekte en brede veranda, afgesloten aan de straatzijde met een halfhoog muurtje, waar je overdag en ’s avonds kan zitten als het binnen te warm is)

Erg gerieflijk allemaal. In de tuin kunnen we de hele dag uit de zon zitten en uitblazen van onze uitstapjes.

Als we binnenkomen via porch en voordeur sta je gelijk in de zit/eetkamer en keuken. Via de kamer bereik je de slaapkamer en doucheruimte. Boven is het zoldergedeelte waar de gasten (wij dus nu) slapen. Het leek ons erg warm daarboven, maar het alleszins meegevallen ook zonder de Air Conditioner, die er wel is. Dekbedden of dik nachthemd heb je hier echt niet nodig (een “slaapmutsje” is echter wel zo lekker……..).

Een prima logeeradres dus voor ons als ouders en leuk gelegen.

 

 

 

 

De volgende dag……

Ik heb er al over geschreven: de dag na de mini-cruise gelijk het water in voor een mini-duikcursus!

Amper uitgerust, maar met goede zin alles ondergaan. Erik toonde me deze week een grafiek van ons duikavontuur, die toch ook op deze weblog thuishoort, lijkt me.

Terug in St. Maarten

Van Anguilla naar St. Maarten is maar een klein stuk varen. Het schip meert dus al vroeg af aan de cruise terminal.

We slaan de verrichtingen van de kapitein, die het aanmeren zelf ter hand neemt, met bewondering gade: het is werkelijk passen en meten tussen de andere gigantische cruise schepen!

Na betaling van de “expenses” over de vier dagen kunnen we van boord. Wel graag de paspoorten tonen svp……….!
De dag is nog vroeg en geeft alle gelegenheid om de duty free winkels op de pier te bezoeken, samen met de vele duizenden toeristen die ‘s morgens in grote groepen worden “vrijgelaten” om Philipsburg te bezoeken. Ter verwelkoming staat bij de uitgang van de pier een steelband te spelen: als de laatste passagier van een groep de poort is gepasseerd, zakt de band ineen.

We hebben er gauw genoeg van. We hebben niets nodig en de prijzen voor de juwelen en horloges liegen er niet om. Bovendien verslechtert het weer: het gaat regenen!! Niet ongewoon hier om deze tijd van het seizoen. Meestal is het van korte duur, maar vandaag helaas niet. Het blijft een grauwe dag.

Als besluit van onze mini-cruise gaan we het eiland op, doen aan de franse zijde een eetcafé aan en bezoeken een vlindertuin aan de oostkant van St. Maarten. Door de nattigheid is er aanvankelijk weinig aktiviteit te bespeuren bij de vlinders, maar bij de eerste zonnestraal vliegen de vijfhonderd vlinders massaal op. Er zijn werkelijke prachtige exemplaren bij en de camera registreert de mooiste ervan.

We vinden het nu wel genoeg en keren huiswaarts, moe maar voldaan. De cruise was voor ons beiden absoluut een hoogtepunt van ons verblijf hier op St. Maarten!

Anguilla island

Dit eiland ligt noordelijk, niet ver van St. Maarten en staat onder brits bestuur (en men rijdt er ook links, aan de verkeerde kant dus….).

Met het ochtendgloren wordt het anker gelicht en vertrekt de EasyCruiseOne vanuit St. Barth naar dit Anguilla. Het verwonderlijke is dat de slapende passagier van dit “op stoom” komen, praktisch niets merkt. Het is meer het rollen en stampen van het schip dat ons wakker maakt. De jonkies slapen er echter gewoon doorheen…..

Ook bij Anguilla gaan we voor anker. De tender brengt ons opnieuw aan land, nu in wat rustiger weer. Ook hier weer de nodige moeite om een auto te huren. Dit keer duurt het allemaal wat langer en moet er een taxi worden ingeschakeld, want het verhuurbedrijf is midden op het eiland gehuisvest.

Anguilla is een totaal ander eiland. Het is vlak en heeft weinig aan natuurschoon te bieden. De huizen zijn hier ook wat minder fraai gelegen. Hier en daar een krot of een autokerkhof. Erik kan het niet laten en wil wat foto’s van deze klassieker wrakken (…..?) .

 

De stranden zijn echter hagelwit en nodigen uit om daar een duik te maken. Helaas is op dat moment het weer wat minder en besluiten we om het strand snel te verlaten en onze tocht toch maar per auto voort te zetten.

Het is blijkbaar een eiland voor rustzoekenden: weinig verkeer, goede wegen (hier kan weer zonder gevaar worden gefietst) en stranden met riffen die uitnodigen voor een bezoek. Een bekende plek waarvoor aan boord kan worden geboekt is Sandy Ground. Hier vind je dan een enkele mede-passagier terug.

Toch zoeken we een ander strand op: Meads Bay. Hier is een dolfijnen farm gevestigd onder het motto “zwemmen met dolfijnen”. De farm lijkt al gesloten, maar vanaf het strand vinden we toch een achteringang die we brutaalweg ingaan. Niemand legt ons echter een strobreedte in de weg en even later staan we aan de rand van de bassins. De dolfijnen vinden het prachtig en vertonen vrijwillig hun kunstjes op onze – welliswaar op TV afgekeken- gebaren. De dames krijgen er maar niet genoeg van!

We zoeken de bedrijfleidster op die ons verdere informatie verschaft over de mogelijkheden van het dolfijn-zwemmen en over de daarbij behorende zeer prijzige tickets (min. € 100, max. € 170 per half uur!).

We zwemmendus maar zonder dolfijnen dit keer. De zee en het rif achter de farm nodigt uit tot snorkelen. Daar aangekomen zwem je te midden van fraai gekleurde vissen!

Aan het eind van de middag breken we op en keren terug naar de landingsplek. De tender pikt ons op om 19.30 uur. Onze vrouwelijke medepassagiers zijn van amerikaanse afkomst en hebben duidelijk een slokje op: ze zijn oervervelend en erg luidruchtig. Geen land mee te bezeilen (om maar een passende scheepsterm te gebruiken)
Eenmaal aan boord laten we ons dit keer verrassen door een maaltijd aan boord: het is gewoon uitstekend en ook nog goedkoop! Het ontbijt ‘s morgens zou wat gevarieerder kunnen zijn, maar de avondmenu’s zijn er prima. We krijgen steeds meer waardering voor de visie van mr. Stelios, de eigenaar van alle Easy’s!

Na het diner zou een afsluitende nap op het bovendek passend geweest zijn, maar de amerikaanse ladies zijn nog steeds in opperbeste stemming en voeren daar een vervelende boventoon bij het karoake zingen en dansen. Wegwezen dus, dan maar zonder een drankje te bedde!

Sint Barthélemy (St. Barth)

We liggen om negen uur voor anker voor de kust en kunnen van boord. Het is een hele ervaring om te embarkeren: de tender ligt langszij en gaat enorm tekeer door de oceaan golfslag. Er staan wel vier man klaar om je van boord te krijgen. Dewi en Marianne gaan als laatste passagiers. Ze kennen hun gevoeligheid voor zeeziekte. Maar als we uiteindelijk varen gaat het met de dames prima: ze maken snel contact met de overige walgangers: je hoort ze er al gauw bovenuit! Dan opeens een snerpend gegil van een amerikaanse (daar zijn die am. dames toch al wel goed in): totaal in paniek en wil van boord: haar man staatnog op de valreep. Maar hij wordt alsnog opgehaald en de rust keert terug.

Met deze tender varen we de haven van St. Bath binnen. Gelijk al een groot verschil met waar we vandaan komen: mooi aanzicht van luxe stadje, de boulevard met kapitale schepen met de kont afgemeerd. Het lijkt wel op een kopie van het franse Monaco/Cannes! St. Barth is dan ook frans en dat zie je direct aan de fraaie en luxe winkels, de elegante dames (hier weer slank en modieus).

 

 

Met enige moeite vinden we een bemiddelingsbedrijf dat ons een Suzuki Vitara kon leveren. Herz deed het niet voor 1 dag en voor Budget kwamen we (blijkbaar) te laat…..We kunnen wel een scooter huren, maar die is ook al bezet………

Met een kaart en uitleg door een medewerkster van het verhuurbedrijf (in St. Barth één en al vriendelijkheid en behulpzaamheid in winkels en restaurants. Wat een verschil met St. Maarten!) gaan we op pad en volgen haar aanwijzingen voor bezichtingen van de fraaiste plekken van dit eiland.

De Vitara

De eerste plek is het al meteen raak: staande in de directe aanvliegroute van landende vliegtuigen volgen we het spectaculaire neerkomen van de kisten op de zeer korte landingsbaan. Op enkele meters scheren ze over je hoofd.

We vervolgen onze tocht langs de kust en stoppen af en toe om een kijkje te nemen vanaf de hoge rotskust. De wegen op St. Barth zijn prima: asfalt en geen gaten! Fraaie baaien, omringende eilandjes en uit zee uitstekende rotsen is ons deel. In de verte zien we de EasyCruiseOne nog voor anker liggen.

Aan de noordkant nemen we nog een duik in de Atlantische Oceaan. Er wordt daar aan de stranden veel gedaan aan kite-surfing. Enorme snelheden worden ermee ontwikkeld.
Aan de andere kant van het eiland zijn de stranden wat lastiger te bereiken en zijn de golven hoger, maar blijkbaar zeer aantrekkelijk voor golfsurfers.

Teruggekeerd in Gustavia doen we de dames een plezier: langs winkels slenteren. Leuke winkeltjes worden hier afgewisseld met dure merkzaken, zoals Gucci, Dior, Y.St. Laurent en Versace. In een bar zien we dan ook de bekende nederlandse couturier Frans Molenaar zitten. Hij herkende ons echter niet meer….. In de avond lopen we nog een keer langs alle verlichte kastelen van schepen en verwonderen ons over dit soort puisante rijkdom van St. Barth.

 

We sluiten de dag af met een etentje in een gezellig tentje achteraf. De prijzen in St. Barth vallen we ons in het algemeen erg mee. Ze zijn zeker niet zo hoog als op St. Maarten steevast wordt beweerd.

Om half elf nemen we de tender terug naar het cruise schip en zoeken voldaan over deze dag onze hut op.

EasyCruiseOne

We zouden nog wat vertellen over onze ervaringen tijdens de mini-cruise met EasyCruise (van dezelfde maatschappij als Easy Jet). Ook voor de lokale bevolking is dit een nieuwtje: sinds december is het schip hier in de caribische wateren en doet St. Maarten regelmatig aan. Vrijdag aan boord, zaterdag naar St. Barth, zondag naar Anguilla en maandag weer terug naar St. Maarten.

De vaart begint steeds ’s morgens vroeg om zes uur, zodat je uiterlijk negen uur bij het nieuwe eiland arriveert. Met een zgn. tender word je aan land gebracht, want alleen op St. Maarten is een aanleg-terminal voor de cruise schepen. Voor de overige eilanden lig je voor de kust voor anker. De dag vul je zelf in door de eilanden al rondrijdende te bezoeken in ons geval met een huurauto. Lopen is mogelijk, maar z…..eer vermoeiend in die warmte en in die bergen. Tot diep in de nacht kan je dan weer terugkeren aan boord. Elk uur van de dag ligt de tender aan de wal op je te wachten!

Aan boord is er s’avonds wat vertier (een DJ en Karaoke singing)en is de bar open. En als je helemaal niet weg wilt, ga je luieren op een ligstoel, liggen in een bubbelbad en lekker dineren in het restaurant. Alle faciliteiten zijn eenvoudig, maar wel goed. De bediening is uitermate vriendelijk en adequaat.
De hut is ook de eenvoud zelf, niets geen luxe poespas, maar wel efficient. Kleur: in oranje uiteraard. Wij kozen voor een hut zonder raam. Geen enkel gemis, want het is hier buiten nog altijd vroeg donker (18.30 uur) en als het schip in alle vroegte ging varen, stonden we al op dek om alles mee te kunnen maken.

De eerste dag is er een veiligheidsoefening. Op het alarmsignaal moet je het zwemvest uit de hut ophalen en omdoen. De hele bemanning staat overal klaar om je naar een aangewezen plek op dek te begeleiden, waar een instruktie gegeven wordt over het gebruik van het vest en hoe over boord te springen…..

Wij stapten vrijdagmiddag aan boord, ons schip de ”EasyCruiseOne”, ingeklemd tussen twee immense cruiseschepen die voor en naast ons aan de terminalsteigers lagen. Vergeleken daarmee was onze cruiser maar een dwerg.
Maandags stonden we weer op diezelfde kade, een mooie ervaring rijker!
In de verdere blog’s komen de aparte verhalen van de twee eilanden die we bezochten.

Druk programma en traag internet.

Het is niet simpel hier om een weblog steeds aktueel te houden met zo’n druk vakantieprogramma dat we afwerken (…) en een draadloze internetverbinding met de provider die niet altijd werkt. Vooral het bewerken en opzenden van de foto’s vraagt veel werk en tijd van opladen. Met name in het weekeinde is de verbinding met het internet zeer traag en lokt dit niet uit om te gaan webloggen. Ook nu weer een verhaal zonder foto’s.

Duiken op Sint Maarten

Erik haalde me – overigens zonder dat hiervoor veel aandrang nodig was- over: een duikles op StM! Marianne hield liever het hoofd boven water en bleef dit keer thuis. Zij vermaakte zich overigens best op de ligstoel op het strand om de hoek……

Na de toch best wat vermoeiende mini-cruise van het afgelopen weekeinde moest ik dus dinsdag gelijk aan de bak: een “Discover Scuba Diving Experience”, een duik-instructie onder leiding van duikmaster Jesus (wel uit te spreken als Gesoes…..), de instructeur waar Erik en Dewi hun Rescue certificaat bij willen halen. Om 10.30 uur lag ik het zwembad van het Divi Hotel met volledige uitrusting voor de eerste verplichte duikoefeningen. Er was wel eens een benauwd moment, b.v. als het mondstuk er even uit moest, maar in het algemeen ging het me goed af. Wel gadegeslagen langs de rand door de vele vakantiegasten vanuit hun ligstoel. Erik was eveneens mee en begeleidde me steeds. Een unieke en mooie ervaring: zwemmen en duiken onder leiding van mijn oudste zoon! Erik nam ook de bijgaande onderwaterfoto’s.

’s Middags stoven we met volle snelheid het water op in de snelle motorboot van Jesus op weg naar de duikplek in zee. Dit was een afgezet stuk water boven een rif en een wrak op 6 meter diepte. Het duurde wel even voordat de oren “geklaard” waren (een familiekwaal blijkbaar, want Erik is ook niet geheel vrij van oorpijn op diepte), maar uiteindelijk belandde ik op de zandbodem nabij het rif en werd al direct omgeven door prachtig gekleurde vissen. Met weer Erik als “buddy” verkenden we het rif, het koraal, de vele soorten vissen en een opzettelijk daar gedropt wrak.

De opwaartse neiging van mijn lichaam (te weinig lood of toch teveel vet….?) werd door Erik steeds weer even gecorrigeerd, zodat ik beneden kon blijven. Het werd een prachtige tocht en het was echt genieten van de natuur en de vissen.

Toen de zuurstof verbruikt was en het met mijn oren niet direct goed kwam bij een tweede duik, keerden we terug naar de oppervlakte. Om drie uur was ik weer terug bij het hotel: vermoeid, maar een geweldige ervaring rijker! De beloning was een -welliswaar niet officieel- Scuba Diving Experience certificaat uit St. Maarten. En dat is nooit weg in Holland….

Wordt vervolgd…..

Nou, ik denk dat jullie nu wel een voldoende indruk hebben gekregen van ons “bruine” en goede leven hier. Het is fijn om zo gastvrij hier bij zoon en schoondochter te zijn.Het zal dadelijk voor ons wel wennen zijn in het toch veel koudere nederland. De temperatuur hierbinnen is nu 30 graden………..

Fotos komen de volgende keer aan de beurt. Er zijn er voldoende geschoten. Maar de publicatie ervan vraagt iets meer werk.